Voor veel mensen met autisme is werk niet alleen een bron van inkomen, maar ook van structuur, zingeving en eigenwaarde. Toch blijkt de route naar passend werk vaak hobbelig. Niet omdat mensen met autisme niet willen of niet kunnen, maar omdat de wereld van werk zelden vanzelf aansluit op hun manier van denken, leren en communiceren. Een goede jobcoach kan precies daar het verschil maken. Niet als redder, maar als gids, vertaler, regisseur en soms met een goed advies.

Wie zich verdiept in autisme, ontdekt al snel dat het spectrum breed is, zó breed dat één woord nooit recht kan doen aan alle manieren waarop autisme zich kan uiten. Toch blijven we als samenleving zoeken naar taal om verschillen te begrijpen. We gebruiken termen als PDC, Asperger of PDD-NOS, ook al bestaan deze categorieën officieel niet. Ze leven voort in gesprekken tussen ouders, professionals en autistische mensen zelf, omdat ze houvast lijken te bieden in een complexe we

Wie zich verdiept in autisme, merkt al snel dat het spectrum breed is. Toch lijkt er binnen dat brede landschap een profiel te bestaan dat zich telkens opnieuw aan classificaties onttrekt: PDA, Pathological Demand Avoidance, of zoals steeds meer mensen het liever noemen: Persistent Drive for Autonomy. Een term die minder pathologiserend klinkt en beter recht doet aan wat veel PDA‑ers zelf ervaren: geen irrationele weerstand, maar een diepgewortelde behoefte aan autonomie.