Wie zich verdiept in autisme, ontdekt al snel dat het spectrum breed is, zó breed dat één woord nooit recht kan doen aan alle manieren waarop autisme zich kan uiten. Toch blijven we als samenleving zoeken naar taal om verschillen te begrijpen. We gebruiken termen als PDC, Asperger of PDD-NOS, ook al bestaan deze categorieën officieel niet. Ze leven voort in gesprekken tussen ouders, professionals en autistische mensen zelf, omdat ze houvast lijken te bieden in een complexe we

Wie zich verdiept in autisme, merkt al snel dat het spectrum breed is. Toch lijkt er binnen dat brede landschap een profiel te bestaan dat zich telkens opnieuw aan classificaties onttrekt: PDA, Pathological Demand Avoidance, of zoals steeds meer mensen het liever noemen: Persistent Drive for Autonomy. Een term die minder pathologiserend klinkt en beter recht doet aan wat veel PDA‑ers zelf ervaren: geen irrationele weerstand, maar een diepgewortelde behoefte aan autonomie.

Het gesprek over autisme evolueert voortdurend. Terwijl veel stemmen streven naar meer nuance, inclusie en respectvolle taal, duikt er steeds vaker een nieuwe term op: “diepgaand autisme”. Verschillende onderzoekers beschouwen het als een mogelijke subcategorie binnen het autismespectrum, bedoeld voor kinderen en volwassenen met zeer hoge ondersteuningsnoden.